Overnachting langs de Amalfi Coast,
... is overal nogal prijzig.

ITALIË

Hier in Praiano werd ik een beetje bijgestaan door mijn “reisengelbewaarder”.  Want al een paar keer een hotel achter mij gelaten omdat de prijs voor een éénpersoonskamer toch helemaal buitensporig was (eerste 110€ en tweede 95€), dan op straat mijn kaart boven gehaald om te zien als er binnen beperkte afstand nog een stadje is waar ik mijn kans kan wagen.

Ik had de tijd niet om terug te starten met fietsen, want al vlug kwam er iemand van de overkant van de straat aangelopen om te vragen wat ik zocht … mijn fiets had hem gelokt.  Een betaalbare overnachtingsplaats vind ik hier niet … dat komt wel in orde was zijn antwoord, maar eerst dringend meekomen naar het restaurant.  Dat heb ik dan ook gedaan, want had wel vertrouwen in zijn voorstel.

Ze hadden blijkbaar met 5 Italiaanse hobbyfietsers net drie “Piatto di frutti di mare” voor 2 personen besteld … er ontbrak volgens hem een zesde persoon/fietser.  Ik kon er gratis mee eten, heb dan ter compensatie een paar flesjes lokale witte wijn besteld om te delen.

Hierdoor was mijn probleem voor overnachting echter nog niet van de baan … en toen ik dit nog eens aanhaalde kwam hij al vlug met een voorstel.  De restaurantuitbater erbij gehaald, die volgens hem 2 kamertjes heeft die aan vrienden verhuurd worden, en er zal wel eentje vrij zijn voor jou.  Ongelooflijk, ik kreeg er een heel goedkope overnachting aan een vriendenprijsje (30€ per nacht, ontbijt inbegrepen) … onmiddellijk heb ik gevraagd als ik er 2 nachten kon verblijven.  De volgende avond heb ik dan natuurlijk als wederdienst terug in hun restaurant gegeten ... en een flesje gedronken op de goede afloop.

Eerst mee eten      dan overnachting.
Fietsen langs de dure Amalfikust in Italië ... valt goedkoop uit

Door de verkeerspolitie naar hun bureel geleid,
... om mee te eten, dat heb ik eens meegemaakt.

TURKIJE

Een fietsdag als een andere, ongeveer 70 km van Göreme naar Kayseri.  Zoals al een paar keer een wegcontrole van de politie gepasseerd … en per fiets inderdaad altijd met een lach kunnen verder rijden zonder te stoppen.  Behalve deze keer, stop en kom eens mee naar het bureel.  Oei, ik heb toch niets misdaan dacht ik, mijn paspoort of een ander document hebben ze niet gevraagd, wat dan wel ?  En inderdaad ik werd al vlug gerustgesteld, ze wilden even weten van waar en naar waar ik fietste vandaag ... en hoe is je volledige reis.  Ondertussen werd ik zelfs een thee aangeboden (water ook, maar dat neem ik nooit aan als het geen gesloten flesje is en er geen echte nood voor is).

Na zowat een kwartiertje (het was dan 12u, middag dus) kwam een wagen aangereden om er een doos met Turkse pizza’s te leveren.  Mooi om te zien, allemaal 10 cm breed en 80 cm lang.  Deze werden terplekke in grote stukken gesneden en ik moest ook mee eten.  Zo hadden ze me nog wat langer om nog meer te weten te komen over mijn manier van reizen.

Ik kon dan vertrekken met veel respect voor de fietser en helemaal geen honger meer … een lekker, maar vooral verrassend tussendoortje zoals ik nog nooit meegemaakt had.

Politiecontrole      mee naar hun bureel.
Turkse verkeerspolitie is vriendelijk voor een fietser

Gaan eten naar een afgelegen restaurant,
... persoonlijk gevoerd met de brommer.

INDONESIË

Ik had in het kleine boerendorpje Buntu Sugi in de bergen een hotelletje gevonden, waar alles nog zo lokaal was en vrij van toeristische aanpassingen.  Bij een wandeling door het dorp en een toevallige ontmoeting met de directrice van het lokaal schooltje, kreeg ik de kans om te vragen naar een lekker streekgerecht.  En inderdaad dat is de “Nasi Jemba” een stoofpotje van buffalo, beter gekend onder de naam "Nasi Jamblang".  Wandel naar de markt en vraag daar naar de plaats waar ze het serveren, want het is geen restaurant, gewoon iemand die het thuis serveert voor de dorpsbewoners, er is enkel dat te krijgen, maar ze zal het met veel plezier ook wel eens aan een toerist serveren.

Toen ik aan een jonge gast vroeg waar ik dat zou kunnen eten kreeg ik als antwoord:  uitleggen is hier nogal moeilijk, stap achterop mijn brommer en ik voer je tot aan de deur  … en hier zag ik helemaal geen aanduiding, maar een gewoon huis. Aangebeld en ik kon er inderdaad, zoals ze het daar noemen, de echte nasi jemba eten, dus dat stoofpotje met groenten en opgediend met gekookte rijst. 

Ik was er op dat moment wel alleen, veel tafeltjes stonden er ook niet hoor, maar het gerecht stond te pruttelen in het aangrenzend keukentje … hoe langer het stooft, hoe beter het wordt zei de vrouw.  Hier waren nog geen toeristen geweest, maar mevrouw was in de wolken dat ik haar kookkunsten waardeerde ... en het was lekker !!!  Toch weeral het echte reizen "buiten de boekjes".

eten      ver uit het centrum.
Indonesië, door vriendelijke burger afgeleverd voor mijn avondmaal

Overnachten bij een huisarts op de flank van de Vesuvius,
... avondmaal bij zijn vriend de wijnboer.

ITALIË

Ik al fietsend en hij al wandelend … zijn groet "buongiorno" begreep ik toen al … dus toch even gestopt om te babbelen.  Ik fietste richting Vesuvius en wou hier in de buurt wel overnachten.  Hoe we ertoe gekomen zijn herinner ik me niet meer, maar het was al vlug geregeld … ik kon bij hem wel een nachtje blijven (achteraf stelde ik vast dat die “hem” de gepensioneerde lokale huisarts was).  Wat een villa op de flank van de uitgedoofde vulkaan en een tuin met overal plekjes om in de schaduw te relaxen.  Ik kreeg er al vlug een koel biertje aangeboden … en dan nog eentje … het was een gezellige invulling van de namiddag voor ons beiden.

Nu had ik nog wel een belangrijke vraag … waar kan ik terecht voor het avondmaal ?  Ooh, dat was helemaal geen probleem, op wandelafstand woonde een vriend die tevens eigenaar was van het wijnhuis Cantina del Vesuvio.  Ga daar even aanbellen, zeg dat je door mij gestuurd bent en je zal er uitgebreid kunnen mee eten tegen een kleine vaste vergoeding, overgoten door hun kwaliteitswijnen uitsluitend van lokale druivensoorten.

Het was hier nog eens duidelijk dat ik als eenvoudige fietstoerist direct hun vertrouwen kreeg en op een echt wel unieke manier mijn namiddag, mijn avond en mijn nacht kon doorbrengen.  Wat een ervaring die je niet kan inplannen en mij lang zal bijblijven.

      avondmaal ook.
Door toevallige wandelaar eten en slapen op de Vesuvius Italië

Door een fietser getrakteerd met mochi,
... en de volgende dag door een fruitboer met verse vijgen.

JAPAN

Fietsen door Japan, wat de taal betreft wel het moeilijkste land uit mijn reeks.  Engels wordt in de scholen wel aangeleerd, maar zelden nog gesproken door het merendeel van de bevolking.  Enkel zij die voor hun job buitenlandse contacten hebben, onderhouden de taal … en dat is slechts een paar procent.
Daartegenover staat wel dat ik daar de meest hulpvaardige mensen ontmoette, ondanks de taalbarière.  Als voorbeeld, toen ik in een toeristische dienst informatie ging vragen kreeg ik als antwoord “Five minuts” … meer Engels werd daar niet gesproken.  Echter na die bewuste vijf minuten kwam een dame binnen die me in perfect Engels kon verder helpen, en die ging heel ver, ze boekte zelfs een Ryokan voor mij (dat is een traditionele Japanse herberg, maar ik was verwittigd dat men daar dan echter geen woord Engels spreekt) ... daar is ook een zalig ontspannende Onsen (dat is een natuurlijke warmwaterbron die in een afzonderlijke kamer in een groot bad opgevangen wordt) niet zo goedkoop, maar de prijs is all-in, dus inclusief een Kaiseki Ryori (luxueuze Japanse haute cuisine als avondmaal) en 's anderendaags nog een plateau met evenveel verschillende gerechtjes als verfijnd traditioneel ontbijt.

Verder op weg de volgende dag werd ik als fietsende toerist langs de straat halt toegeroepen of eigenlijk toegezwaaid, wat nu dacht ik … een fruitplukker bracht me een handvol verse vijgen … zonder woorden.

Een paar dagen later passeerde me een flink uitgedoste wielerfanaat, kwam op zijn stappen terug … hij vroeg om hem even te volgen.  Hij sprak gelukkig wel een paar woorden Engels, en zou me trakteren op zijn Japans lievelingsgebakje Mochi.  Hij fietste een paar keer per week deze route en telkens was deze stop het hoogtepunt van zijn rit zei hij … wat ga ik nu krijgen dacht ik !  We gingen een bakkerij binnen en hij bestelde daar 2 kopjes groene thee en een doos mochi (dat is een rijstgebakje gevuld met pasta van zoete rode bonen).  Niet zo super speciaal, maar wel typisch Japans en toch wel heel lekker … zodat ik er thuis nu af en toe ook wel eens een doosje koop om vrienden ermee te verrassen.

      in een Ryokan
Met een beetje hulp kom ik in deze pure Japanse sfeer

Allemaal unieke ervaringen
die mijn fietsreizen zo anders maken
dan wat je bij een reisorganisatie kan bestellen.